De prenten van Antonius Sanderus (17e eeuw)
MENU
Terug naar HOMEPAGINA
Terug naar INHOUDSOPGAVE
BRUGGE - SINT-WALBURGAKERK
(Antonius Sanderus – Flandria Illustrata 1641)
Op deze prent van Sanderus is de Sint-Walburgakerk te zien in Brugge in de huidige provincie West-Vlaanderen, omstreeks 1640.
De Sint-Walburgakerk is een barokkerk en is gelegen aan het Sint-Maartensplein in Brugge.
Op de hoek van de huidige Riddersstraat en de noordkant van de Sint-Walburgastraat stond aanvankelijk een grafelijke kapel. Die kapel werd volgens de legende door de Heilige Walburga gesticht in 745, terwijl ze op weg was, samen met de Heilige Bonifacius, van Wessex naar Thüringen. In 1239 werd de Sint-Walburgaparochie opgericht en werd de kapel tot parochiekerk verheven. Er werd ook een kerktoren gebouwd.
In de 15e eeuw werd de kapel aanzienlijk uitgebreid tot een driebeukige kerk.
In de periode 1619-1643 werd een nieuwe Jezuïetenkerk gebouwd. Deze fungeerde later (vanaf 1778) als parochiekerk van Sint-Walburga. Deze nieuwe kerk werd in 1642 ingewijd.
De kerk werd toegewijd aan een van de eerste jezuiëtenheiligen, Franciscus Xaverius, en deed dienst tot aan de afschaffing van de jezuïetenorde in 1773.
In 1781 werd de oude Sint-Walburgakerk afgebroken.
De Jezuïetenkerk ging dicht en werd in 1778 opnieuw geopend, ditmaal dus als parochiekerk voor de Sint-
Walburgaparochie. Ze werd aan de heilige Walburga toegewijd. Er werden nog verbeteringen aangebracht, maar de toren die voorzien was, werd nooit afgemaakt, wegens geldgebrek.
Op deze prent van Sanderus is de Jezuïetenkerk te zien, met de toren er toch bij, alhoewel deze in werkelijkheid nooit werd afgewerkt.
De kerk had nauwelijks enkele jaren de tijd om als parochiekerk te fungeren. Ze werd in 1794 gesloten, zoals alle kerkgebouwen door de Franse revolutionairen, die vanaf juni 1794 Brugge bestuurden. De kerk ontsnapte aan het risico om als nationaal goed te worden verkocht en eventueel gesloopt, omdat de machthebbers de kerk bestemden als een Tempel van de Wet.
Na het afsluiten van het Concordaat in 1802 werd de kerk aan de eredienst teruggeschonken. Ze verving de Sint-Donaaskathedraal die vernield was en was voortaan de 'Sint-Donaaskerk', wat ze bleef totdat het bisdom Brugge opnieuw werd opgericht in 1834 en de Sint-Salvatorskerk de nieuwe kathedraal werd onder de naam van Sint-Salvators en Sint-
Donaaskathedraal. De kerk bediende verder de Sint-Walburgaparochie onder de oorspronkelijke naam.
De kerk onderging verschillende restauratiecampagnes.
De priester-dichter Guido Gezelle woonde van 1865 tot 1872 in de Korte Riddersstraat en langs de Verversdijk. Hij was in die jaren onderpastoor van de Sint-Walburgaparochie.
Vanaf de jaren 1960 werd de kerk ook gebruikt als concertzaal, onder meer voor het Festival van Vlaanderen van oude muziek.
Vanaf 2012 werden er geen wekelijkse erediensten meer in gehouden, maar als kerk voor uitvaarten en voor huwelijken bleef ze zeer in trek. Ook academische openings- en slotplechtigheden voor het Europacollege gingen in de kerk door.
In 2014 werd de parochie Sint-Walburga in principe afgeschaft en gevoegd bij de Sint-Gillisparochie. De kerk bleef in gebruik voor religieuze en culturele evenementen.
(Bronvermelding: Wikipedia)