SanderusBrielenKasteelDeDrieTorens

Op deze prent van Sanderus staat het Kasteel De Drie Torens (“De Drie Torren”) afgebeeld.

Op de plaats waar dit kasteel stond, staat thans een recenter gebouwd kasteel, namelijk het Kasteel De Drie Torens. Het bevindt zich langs de Drietorenweg in Brielen, sinds 1971 een deelgemeente van de stad Ieper in West-Vlaanderen.

In de 16e eeuw was het kasteel dat te zien is op de prent van Sanderus eigendom van een zekere Nicolaas Immeloot (+ 1507).

Op deze prent werd het afgebeeld als een waterkasteel met een ophaalbrug.

De toenmalige heren van Brielen behoorden van circa 1500 tot 1745 tot de familie Immeloot.

In 1765 werd het kasteel eigendom van Philippe-François Du Chastel, heer van Berteveld Hellacker en Lassus. Vervolgens was het gedurende 13 jaar in het bezit van de familie Calmeyn.

De Ferrariskaart (1777) toont een geheel omwalde opperhof-neerhofstructuur met een kasteeleiland en een ingesloten tuin. Een dreef (de huidige Drietorenweg) verbindt de site met de Veurnseweg. Op de Ferrariskaart staat nog een poortgebouw op de walgracht, hetgeen duidt op een versterkte site.

Tegen het einde van de 18e eeuw was zowel het omringende landschap als het terrein binnen de walgracht met boomgaarden beplant.

In 1813 was er een openbare verkoop van het domein, gevolgd door de afbraak van kasteel.

Bij de wederopbouw van een volledig nieuw kasteel, omstreeks 1864, volgde de verlandschappelijking van de kasteelomwalling met de omvorming van de westelijke en noordelijke walgracht tot een grote vijver met afgeronde contouren en een ovalen eilandje. De oostelijke walgracht wordt gedempt en de dienstgebouwen en moestuin die voorheen ten noordoosten van het landhuis lagen kregen een nieuwe locatie ten zuidoosten.

Louise-Marie Struye, echtgenote Breydel, zou eigenaar geweest zijn in 1890.

In 1892 waren er grote verbouwingen en een nieuwe aanleg van tuinen.

Het kasteel was het hoofdkwartier van de geallieerden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het werd tijdens deze oorlog grondig vernield naar verluidt met uitzondering van de twee rechts gelegen salons in Lodewijk XVI-stijl. Ook het park werd in die periode omgewoeld.

Na de Eerste Wereldoorlog werd een nieuw kasteel gebouwd, vermoedelijk op de behouden van vóór 1813 daterende funderingen, en rondom de twee salons die in hun oorspronkelijke staat werden hersteld.

In 1975 gebeurde er een algemene restauratie.

Het huidige kasteel is nog steeds een omwald kasteel met aanhorigheden, te weten een conciërgewoning met aanpalende stallen en koetsgebouw, gelegen middenin een park, bos en lusttuin en bereikbaar via een dreef (Drietorenweg).

De toegang geschiedt via een drieledige bakstenen boogbrug, gestut door middel van steunberen op een natuurstenen onderbouw.

Langs de Vlamertingestraat is thans ook nog de Hoeve De Drie Torren gelegen, vlakbij het Kasteel De Drie Torens.

De naam "De Drie Torren" van deze hoeve is een gevolg van haar ligging nabij het kasteel "De Drie Torens". Het betreft thans een hoeve met losse bestanddelen, deels vernield tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarna deze omstreeks 1920 werden hersteld en heropgebouwd, grosso modo naar het oorspronkelijk uitzicht.

De Hoeve “De Drie Torren” was niet de hoeve van het voormalige neerhof van het Kasteel De Drie Torens. Dit neerhof situeerde zich namelijk ten westen van het kasteel (zie de Ferrariskaart hieronder) en niet langs de oostelijke kant.

(Bronvermelding: Onroerenderfgoed.be)