SVWervikSintMedarduskerk

Op deze tekening van 1813 van Séraphin Vermote is de Sint-Medarduskerk van Wervik (provincie West-Vlaanderen) te zien, gezien vanuit de huidige Leiestraat.

De Sint-Medarduskerk is één van de grootste kerken van West-Vlaanderen.

De kerk is genoemd naar de heilige Medardus van Noyon. Hij was de bisschop van Vermandois, en leefde in de 5de – 6de eeuw na Christus. Medardus is de patroonheilige van de brouwers, de gevangenen, de schermmakers en de wijngaarden.

Wervik kende in de 13e eeuw een economische bloeiperiode en een daaruit volgende bevolkingstoename. De romaanse Sint-Maartenskerk op het gelijknamige Sint-Maartensplein werd daarmee te klein.

Rond 1214 werd gestart met de bouw van een nieuwe parochiekerk. Van deze kerk bleef uiteindelijk enkel de crypte onder de huidige kooromgang bewaard. Het kerkgebouw zelf werd in 1382 namelijk door Bretoense troepen verwoest, waarna onmiddellijk met de bouw van de huidige kerk op dezelfde plaats werd gestart. De kerk werd dubbel zo groot als de vorige. In 1414 was de kerk zo goed als af en de toren in aanleg. In 1433 was ook de toren compleet en daarmee ook de kerk afgewerkt.

De Tachtigjarige Oorlog zorgde ervoor dat de kerk in 1566 door de Geuzen geplunderd werd. De Malcontenten gebruikten de Sint-Medarduskerk in 1579 tijdelijk als verdedigingspunt. Tijdens gevechten brandde ze volledig uit. Tot 1620 stonden nog slechts de buitenmuren van de kerk en een stuk van het dak aan de zuidkant overeind. Daarna begon men met de heropbouw.

In 1713 werd door het Verdrag van Utrecht de stad in tweeën gedeeld. De Leie werd staatsgrens en scheidde de stad in een Frans Wervik (nu Wervicq-Sud) en een Oostenrijks Wervik. Voor de bevolking bleef de stad één geheel. De Sint-Medarduskerk bleef voor beide stadsdelen bijvoorbeeld de parochiekerk.

In de 18e eeuw bouwde men stenen gewelven en luchtbogen (zes aan het koor en tien aan het schip). Toen kwam de Franse Revolutie waarbij de Sint-Medarduskerk in 1794 door de Fransen weer in de as werd gelegd.

Daarop kwam er een nieuwe, iets minder hoge bekapping, waarop in 1799 leien werden gelegd.

In de 19e eeuw ging de heropbouw verder. In 1887 kwam er kritiek op de toenmalige architect. Zijn aanvullingen, correcties en materiaalvervangingen zorgden voor te veel verschil met het oorspronkelijke ontwerp van de kerk.

De opdracht werd overgeheveld naar een andere architect. De restauratiewerken werden vanaf dan doordachter uitgevoerd.

Er werd onder meer gekeken naar de afbeelding van de Sint-Medarduskerk op deze prent van de Flandria Illustrata van Sanderus.

In 1895 bouwde men een doksaal. De werken werden beëindigd met een nieuwe stenen torenlantaarn met spits in 1902.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag de kerk in Duits gebied en werd ze als paardenstal en uitkijkpost gebruikt. De Sint-Medarduskerk werd zwaar beschadigd tijdens de bombardementen van 1917.

Na de oorlog kwamen er weer herstellingswerken. Vooral de noordzijde en de toren hadden een restauratie nodig.

In de jaren 1980 drong een restauratie zich op. De restauratie heeft tot 2012 geduurd.

(Bronvermelding: Wikipedia)